mgr Dorota Kruk


Członek Pracowni Pragmatyki i Semantyki Lingwistycznej Instytutu Polonistyki Stosowanej Wydziału Polonistyki UW. Od listopada 2015 roku sekretarz i członek specjalista Komitetu Językoznawstwa PAN (kadencja 2015-2019).

Tytuł magistra uzyskała w 2009 roku na podstawie pracy „Semantyka i składnia leksemu serce na materiale tekstów Nowego Testamentu”, obronionej pod kierunkiem Profesor Zofii Zaron. Przygotowuje rozprawę doktorską poświęconą diachroniczno-synchronicznemu opisowi wybranych jednostek leksykalnych.

Zainteresowania

  • portrety słów,
  • semantyka nazw osobowych,
  • etymologia i rozwój semantyczny leksemów,
  • składnia współczesnego języka polskiego.

Publikacje

Publikacje
(razem z Zofią Zaron) Właściwości składniowe czasownika myśleć. Charakterystyka diachroniczno-synchroniczna [w:] K. Skwarska, E. Kaczmarska (red.), Výzkum slovesné valence ve slovanských zemích, Praha 2016, s. 277-291.
Kim były niemężate żony? Kilka słów o dawnych dziejach rzeczownika żona i jego derywatach, „Poradnik Językowy” 4/2015, s. 107-115.
O problemach ze zdefiniowaniem leksemu dorosły [w:] E. Gutiérrez Rubio, M. Falkowska, E. Kislova, M. Stępień (red.), Beiträge der europäischen Slavistischen Linguistik (POLYSLAV), Die Welt der Slaven. Sammelbände, t. 18, Wiesbaden 2015, s.113-119.
A sierpień zawsze dojrzewa na drzewach. Ile jednostek języka reprezentuje kształt dojrzeć?, „Linguistica Copernicana” 11/2014, s. 53-68.
Rzeczownik baba – różne znaczenia, różne derywaty. Szkic diachroniczny [w:] Ewa Rogowska-Cybulska, Ewa Badyda (red.), Wokół słów i znaczeń VI. Słowotwórstwo dawne i współczesne, Gdańsk 2014, s. 141-150.
Baba w języku i kulturze Słowian, „Issledowanija po sławiańskim jazykam” 19-1 2014, s. 111–121.
Charakterystyka diachroniczno-synchroniczna rzeczownika mężczyzna, „Poradnik Językowy” nr 9 2013, s. 76–88.
Mąż stale trwały na wszystko gotowy. Historia leksemu mąż [w:] Beiträge der europäischen Slavistischen Linguistik (POLYSLAV), Die Welt der Slaven. Sammelbände, t. 16 Monachium 2013, s.127–133.
Problemy z chłopem. Próba analizy diachroniczno-synchronicznej, „Prace Filologiczne” t. LXIV, nr 1/2013, s. 173–190.
Jak zmieniała się panna. Szkic synchroniczno-diachroniczny [w:] Kislova, E.; Knapik-Gawin, K.; Kubicka, E.; Szafraniec, K.; Tomancová, M.; Ulrich, S. (red..), Beiträge der europäischen Slavistischen Linguistik (POLYSLAV), Die Welt der Slaven. Sammelbände, t. 15, Monachium 2012, s. 155–160.
(razem z Filipem Przedpełskim) Kogo nazwiemy oprawcą? Dociekania na temat związków z czasownikiem oprawić [w:] Zofia Zaron, Stanisław Dubisz (red.) Osoby i działania. Wokół słownika nazw osobowych, Warszawa 2011, s. 139–146.
Baba babie nie równa. Dzieje i status baby w polszczyźnie [w:] Z. Zaron, St. Dubisz (red.), Osoby i działania. Wokół słownika nazw osobowych, Warszawa 2011, s. 127–138.
Nowotestamentowa wizja serca i jej ślady we współczesnej polszczyźnie, „Prace Filologiczne”, t. LXII 2011, s. 145–153.

Dorobek, doświadczenie, inne funkcje

  • od 2016: członek Sekcji Teorii Języka KJ PAN,
  • od 2015: członek (sekretarz) Komitetu Językoznawstwa PAN;
  • od 2011: członek Europejskiego Stowarzyszenia Slawistów POLYSLAV (Organisation Europäischer Nachwuchsslavisten POLYSLAV),
  • od 2011: członek Pracowni Pragmatyki i Semantyki Lingwistycznej UW,
  • w latach 2010-2012: członek zespołu diachronicznego projektu badawczego „Synchroniczno-diachroniczne badania nad współczesnymi nazwami osobowymi” (N N104 207935),
  • od 2010: zatrudniona w administracji Wydziału Polonistyki jako pracownik ds. badań naukowych,
  • od 2009: współpracownik Ośrodka „KARTA” w Warszawie – zbiór materiałów tekstowych do książek, m.in. Rok 1945. Między wojną a podległością (2015), Polski wir I wojny (2014), i albumów historycznych, m.in. Droga do Solidarności. Lata 1975-1980 (2010), Upadek Peerelu 1986-1989 (2009), Rok 1939. Rozbiór Polski (2009).
 

WSTECZ