dr Krzysztof Szamburski


E-mail

k.m.szamburski@uw.edu.pl

Zainteresowania badawcze

  • psychologiczne uwarunkowania zaburzeń mowy
  • badanie mechanizmu powstawania niepłynności mówienia
  • terapia niepłynności mówienia

Biogram

2005 – przeprowadzanie badań psychologicznych osób jąkających się i porównywanie wyników z osobami płynnie mówiącymi
2005 – udział w badaniach z wykorzystaniem funkcjonalnego rezonansu magnetycznego (fMRI) we współpracy z Instytutem Matki i Dziecka, a także placówkami Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego i Politechniki Warszawskiej
2007-2009 – udział w szkoleniach dotyczących wykorzystania w badaniach i prezentacjach techniki komputerowej
2000-2008 – udział w szkoleniach dotyczących autyzmu, ADHD, mózgowych uwarunkowań rozwoju i zaburzeń mowy
1999 – ukończenie dwupoziomowego kursu w zakresie integracji sensorycznej i uzyskanie kwalifikacji terapeuty SI
1990 – praca w Specjalistycznej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej TOP
1989 – praca w Pomagisterskim Studium Logopedycznym, obecnie na stanowisku starszego wykładowcy
1988 – ukończenie Pomagisterskiego Studium Logopedycznego przy Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego
1987 – stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w Instytucie Badań Pedagogicznych w Warszawie
1976-1989 – praca w Centrum Naukowo-Badawczym Spółdzielczości Inwalidów (od asystenta do Kierownika Zakładu Rehabilitacji Społecznej)
1976 – ukończenie studiów psychologicznych – Uniwersytet Warszawski

CHARAKTERYSTYKA DZIAŁALNOŚCI NAUKOWEJ I TERAPEUTYCZNEJ

Moim głównym przedmiotem zainteresowań jest problem jąkania. Staram się udowodnić, że jąkanie jest zaburzeniem emocjonalnym i zostaje wyuczone, ponieważ pierwotnie chroni podmiot przed lękiem, który jest konsekwencją przeżywanego konfliktu emocjonalnego. Taki pogląd, niezbyt popularny w Polsce, a chyba również na świecie, wiąże się ze specyficznym podejściem do terapii jąkania, która ma głównie charakter psychologiczny i zmierza do zrozumienia przez podmiot różnych mechanizmów determinujących jego aktualne funkcjonowanie, a także wcześniejsze uwarunkowania tego, co dzieje się w teraźniejszości. Oddziaływania logopedyczne mają w tej terapii charakter pomocniczy, choć w pewnych jej etapach są bardzo ważne, a czasami stają się jedyną dostępną formą niesienia pomocy. Miarą osiągniętego w terapii sukcesu jest pomyślne funkcjonowanie społeczne. Objawy jąkania mogą się utrzymywać jeszcze przez jakiś czas, ale ich występowanie przestaje być dla jednostki problemem albo ma marginalne znaczenie.

W swojej pracy terapeutycznej zajmuję się dziećmi, młodzieżą, a także pacjentami dorosłymi. Prowadzę terapię indywidualną i grupową, a także rodzinną. Moimi doświadczeniami na bieżąco dzielę się z naszymi studentami i słuchaczami, którzy odbywają pod moją opieką ćwiczenia i staże logopedyczne. Poza tym piszą prace dyplomowe i magisterskie, korzystając z możliwości przeprowadzania badań moich pacjentów.

Coraz więcej uwagi poświęcam mózgowym mechanizmom powstawania jąkania. Opracowałem neuropsychologiczną koncepcję tłumaczącą narodziny jąkania. Jej weryfikacja jest jednak bardzo trudna i wymaga badań aparaturowych, na przykład przy pomocy funkcjonalnego rezonansu magnetycznego (fMRI). Na razie pokłosiem tych badań jest doniesienie plakatowe na 33rd EUROPEAN SOCIETY OF NEURORADIOLOGY ANNUAL MEETING, Kraków 2008 pod tytułem: Does amygdala, putamen and globus pallidus volumes differ between healthy people and those who stutter – volumetric MRI assessment?, którego jestem współautorem.
Od kilku lat moje zainteresowania terapeutyczne poszerzyły się i objęły dzieci z innymi niż jąkanie zaburzeniami rozwojowymi. Po uzyskaniu odpowiednich kwalifikacji staram się im pomagać zgodnie z zasadami teorii integracji sensorycznej (SI).

Towarzystwa naukowe i społeczne

  • Polski Związek Jąkających się – członek
  • Polskie Towarzystwo Logopedyczne – członek
  • Polskie Towarzystwo Psychologiczne – członek
  • Komisja Rozwoju i Zaburzeń Mowy Komitetu Językoznawstwa PAN – jedna kadencja
  • Polski Związek Logopedów – członek prezydium Zarządu Głównego

Publikacje

Publikacje (wybór)
Dziecko jąkające się w szkole. (www.logopeda.org.pl) 2007; Internetowe pismo logopedyczne Logopeda. 2(5)
Patomechanizm powstawania jąkania rozwojowego – propozycja powiązania jąkania z lękiem. (www.logopeda.org.pl) 2005; Internetowe pismo logopedyczne Logopeda. 2(3)
red. Małgorzata Młynarska, Tomasz Smereka, Jąkanie a lęk - przegląd koncepcji. W: Logopedia - Teoria i Praktyka. 2005; AW a linea; pp. 488-499,
red. Elżbieta Minczakiewicz, Pomyśl o sobie i swoim jąkaniu - niektóre błędy, które popełniasz Ty bądź Twoi najbliżsi. W: Holistyczne aspekty logopedycznej terapii jąkających się.; Kraków 2005; pp. 001-001
red. Gapik L, Jąkanie – przyczyna czy skutek zaburzeń emocjonalnych? Konsekwencje dla terapii. W: Postępy psychoterapii. Tom III.; Poznań 2000; Uniwersytet im. Adama Mickiewicza
Koncepcja specjalistycznego ośrodka rehabilitacyjnego dla osób jąkających się – założenia teoretyczne, sposoby leczenia. W: Podejście do niepełnosprawności w państwach europejskich na przykładzie osiągnięć w terapii jąkania.; Kraków 2000; Europejska wymiana poglądów. Materiały pokonferencyjne.
Analiza patomechanizmu powstawania jąkania a program terapii.; Lublin 1999; Logopedia nr 26
Pomyśl o sobie i swoim jąkaniu – sześć grzechów głównych, które być może popełniasz. Słowo wyboiste. ; Kraków 1999; Materiały z X Ogólnopolskiego Zjazdu Szkoleniowego Osób Jąkających się w Gdańsku 11 – 14. 11. 1999 roku.
Technika wystukiwania sylab – propozycja uzyskiwania płynności mówienia. W: Diagnoza i terapia osób jąkających się. Warsztaty Logopedyczne.; Białystok 1997
Terapia w nerwicy jąkania. W: Diagnoza i terapia osób jąkających się. Warsztaty Logopedyczne.; Białystok 1997
Nerwica jąkania – inny sposób spojrzenia na problem niepłynności mówienia.; Lublin 1996; Logopedia nr 23
red. J. Mikulski, A. Kurzynowski, Funkcjonowanie szkolnictwa zawodowego dla osób niepełnosprawnych. W: System rehabilitacji zawodowej i zatrudnienia osób niepełnosprawnych.; Warszawa 1994; Centrum Naukowo-Badawcze SI
System zawodowej edukacji osób niepełnosprawnych w opinii dyrektorów i absolwentów zawodowych szkół specjalnych. 1994; „Problemy rehabilitacji Społecznej i Zawodowej” , nr 2
Specyfika obciążenia pracą osób upośledzonych umysłowo i chorych na schizofrenię.; Warszawa 1993; Wydawnictwo Spółdzielcze; (współautor)
red. Hulek A., Edukacja specjalna a logopedia. W: Edukacja osób niepełnosprawnych.; Warszawa 1993; PAN, PTWK
Losy zawodowe absolwentów Centrum Kształcenia i Rehabilitacji Inwalidów w Konstancinie. 1990; „Problemy Rehabilitacji Społecznej i Zawodowej, nr 1-4
Przystosowanie do pracy osób niepełnosprawnych – uwarunkowania osobowościowe i społeczno – zawodowe.; Warszawa 1986; CN-B SI CZSI
Jąkanie, Mowa bezładna, Klasyfikacje zaburzeń mowy, Integracja sensoryczna, Fizjologiczna niepłynność mówienia – hasła do „Encyklopedii pedagogicznej XXI wieku”.; Wydawnictwo Akademickie „Żak”

 

WSTECZ